Αρχεία Ιστολογίου

«Το πράσινο χαρτάκι» μυθιστόρημα


Το νέο μου βιβλίο » Το πράσινο χαρτάκι » κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις bookstars και θα το βρείτε σε όλα τα βιβλιοπωλεία και στα eshop!

Το πράσινο χαρτάκι - μυθιστόρημα

Είδος : Αστυνομικό – Δράση

Σελίδες : 170

Εκδόσεις : Bookstars

Περίληψη

  Μια ιστορία γεμάτη μυστήριο, δράση που φανερώνει ανεξήγητα ανθρώπινα συναισθήματα και πάθη με παράπλευρες απώλειες…Ένα βιβλίο που αλλάζει για πάντα την ζωή μιας γυναίκας, δίνει απαντήσεις στα αναπάντητα ερωτήματά της κι ανακαλύπτει πληγές που τις είχε πρόχειρα καλύψει με την πρόφαση της λησμονιάς… Το σκοτεινό μυστικό που έκρυβε μέσα στις σελίδες του, ξύπνησε μέσα της εφιάλτες και ζωντάνεψε τους δαίμονες που είχε κρύψει καλά μέσα στην αθωότητα της παιδικής της ηλικίας…

Περίεργες συνήθειες συγγραφέων!


Με το βραβείο Πούλιτζερ 2013 να έρχεται στον Αμερικάνο Adam Johnson για το μυθιστόρημά του «Orphan Master’s Son» σχετικά με τη ζωή στη Βόρειο Κορέα, ας ρίξουμε μια ματιά σε μερικούς από τους μεγαλύτερους άντρες συγγραφείς και στις περίεργες συνήθειες στις οποίες κατέφευγαν για να εμπνευστούν.

«Για να γίνεις συγγραφέας«, υποστήριζε ο Τσαρλς Μπουκόφσκι, «πρέπει να κοιμηθείς με πολλές όμορφες γυναίκες, να πίνεις μπύρα λες και πίνεις νερό και να κλειστείς στον εαυτό σου ώσπου ν’ αγγίξεις την παράνοια.» Άλλοι λογοτεχνικοί γίγαντες προτιμούσαν διαφορετικές μεθόδους, υιοθετούσαν αυστηρές και παράξενες συνήθειες προκειμένου να προσελκύσουν τη δημιουργικότητα. Ας δούμε μερικές από τις πιο περίεργες συνήθειες που λέγεται ότι είχαν (ή έχουν)…

ο σούπερφιτ Νταν Μπράουν
Ξεκινώντας από τις 4π.μ. κάθε μέρα, ο συγγραφέας του «Κώδικα Ντα Βίντσι» γράφει με στρατιωτική ακρίβεια. Η 60λεπτη θητεία του χρονομετρείται από ένα ρολόι αντίκα και διακόπτεται για άσκηση. Κάθε μία ώρα, o Νταν Μπράουν πηδάει στο πάτωμα και κάνει ένα γύρο push-ups.
Ο Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ θα ήταν σίγουρα ο
εφιάλτης της καθαρίστριας!!

Ο Ρώσος συγγραφέας χώριζε τη δουλειά του χρησιμοποιώντας κάρτες περιεχομένων, έγραφε πρόχειρα εκατοντάδες μηνύματα σε μικρά κομμάτια χαρτί και γέμιζε τον τόπο προτού τα συμμαζέψει τακτικά. Απ’ ότι φαίνεται, ο συγγραφέας της Λολίτας ήταν από εκείνους που αφήνουν ειρωνικά post-it τριγύρω στην κουζίνα.

Φωτογραφία του Καπότε
με τον καλύτερό του φίλο, το αλκοόλ!!
Ο Τρούμαν Καπότε κάποτε είχε περιγράψει τον εαυτό του σαν έναν «εντελώς οριζόντιο συγγραφέα». Τα αρχικά προσχέδια του «Εν Ψυχρώ», του «Πρόγευμα στα Τίφανυς» και άλλων παρόμοιων, γράφτηκαν στο χέρι, ανάσκελα στον καναπέ, συνήθως παρέα με ένα ποτήρι σέρι ή μαρτίνι (το ποτό της επιλογής του γινόταν όλο και πιο δυνατό καθώς περνούσε η μέρα).
Μία από τις αναρίθμητες φωτογραφίες του
Χέμινγουεϊ με ποτό στο χέρι.
«Γράφω μια σελίδα αριστούργημα στις 91 σελίδες (σκουπιδιών). Προσπαθώ να τα πετάω (τα σκουπίδια) στο καλάθι των αχρήστων», είπε κάποτε ο Χέμινγουεϊ στον συνάδελφο διάσημο Αμερικανό συγγραφέα Φ.Σ.Φιτζέραλντ. Το κόλπο του Χέμινγουεϊ ήταν να ξυπνάει νωρίς, να ξεπετάει 500 λέξεις, κι έπειτα να περνάει την υπόλοιπη μέρα του πίνοντας. Στα μετέπειτα χρόνια έγραφε στη γραφομηχανή του όρθιος!
Κάπως έτσι μιλάει στον καθρέφτη του
(και δεν ντρέπεται!!)
Δεν είναι μόνο το συκώτι του συγγραφέα που κινδυνεύει στη γραφομηχανή. Ο σεναριογράφος του «Social Network», Aaron Sorkin έσπασε τη μύτη του ενώ έγραφε. Ο υπερβολικά ενθουσιώδης συγγραφέας συνηθίζει να αναπαριστά τις ιστορίες και τους διαλόγους του μπροστά στον καθρέφτη, και σε αυτή την περίπτωση παρασύρθηκε λίγο περισσότερο και κοπάνησε το κεφάλι του πάνω του.
Ο Λιούις κατά τη διάρκεια των
ψυχαναγκαστικών του αναλύσεων.
Ο μυθιστοριογράφος από το Μπέλφαστ, ακολουθούσε μια πιο μεθοδική προσέγγιση (αν και σε σχέση με άλλες ήταν κάπως σεμνότυφη). Με ιδιαίτερη προσοχή στις λεπτομέρειες κάθε κίνησης, ο Λιούις σκαρφίστηκε τα «Χρονικά της Νάρνια», διοργανώνοντας και σχεδιάζοντας διεξοδικά κάθε κοινωνική υποχρέωση, είτε για γεύμα είτε για μπύρα. Άντε βγάλε άκρη!
Κι ο Τόμσον φωτογραφία με δύο αγαπη-
μένους φίλους: ποτό και τσιγάρο.
Ο Χάντερ Σ. Τόμσον, όπως μπορεί ήδη  αν γνωρίζετε, απολάμβανε την εξής περίεργη συνήθεια: Ξυπνούσε στις 3π.μ. και λέγεται πως ξεκινούσε τη μέρα του με ένα Chivas Regal, τέσσερις γραμμές κοκαΐνη, έπειτα γεύμα (δύο χάμπουργκερ, δύο μαργαρίτες, πατάτες, κρεμμύδι, περισσότερο ουίσκι κι έπειτα LSD), ώσπου κατά τα μεσάνυχτα ήταν έτοιμος πια να γράψει.
Στα αριστερά ο Ίψεν και στα δεξιά ο πίνακας του Στρίντμπεργκ.
Από όλες τις λογοτεχνικές βεντέτες, εκείνη ανάμεσα στον Ερρίκο Ίψεν και τον Αύγουστο Στρίντμπεργκ ήταν μάλλον η πιο δηλητηριώδης (ο τελευταίος παραδέχτηκε πως η εμμονή του με τον συγγραφέα του «Σπιτιού της Κούκλας» του κόστισε γυναίκα, παιδιά, περιουσία και καριέρα), αλλά ο Ίψεν αποφάσισε να χρησιμοποιήσει την έχθρα τους ως κίνητρο. Έτσι κρατούσε έναν πίνακα με τον Στρίντμπεργκ στον τοίχο πάνω από το γραφείο του, που τον παρακολουθούσε όλη την ώρα που έγραφε.
Ο Ουγκώ (έψαξα αλλά γυμνή φωτο-
γραφία του δεν βρήκα :Ρ)

Η μέθοδος με την οποία ο Βίκτορ Ουγκώ ξεπέρασε το συγγραφικό του αδιέξοδο είναι μάλλον τόσο εμπνευσμένη όσο και το αριστούργημά του «Οι Άθλιοι». Σαν χρόνιος χασομέρης που ήταν, ο Γάλλος συγγραφέας διέταξε τον βαλέ του να του βγάλει όλα τα ρούχα. Έτσι ο γυμνός Ουγκώ βρέθηκε ολομόναχος στο σπίτι του χωρίς να μπορεί να κάνει τίποτα άλλο παρά να γράψει.

Ούτε και του Δημοσθένη βρήκα
μισοξυρισμένη προτομή…

Ο δικός μας ρήτορας, Δημοσθένης, προκειμένου να δώσει κίνητρο στον εαυτό του να γράψει και να εξασκηθεί στις ομιλίες του, λέγεται πως ξύριζε τη μία πλευρά του κεφαλιού του. Όπως και ο Ουγκώ, με αυτό τον τρόπο αναγκαζόταν να μείνει κλεισμένος μέσα στο σπίτι και να γράψει, παρά να βγει έξω και να μοιάζει με αρχαίο φρικιό.

Και ο Δουμάς, που παίζει να
έφαγε τη μηλιά ολόκληρη!
Όχι μόνο επέβαλε στον εαυτό του, ο συγγραφέας των «Τριών Σωματοφυλάκων» ένα χρωματικό σύστημα γραφής (ροζ για τα ρεαλιστικά, μπλε για μυθιστορήματα και κίτρινο για ποίηση), αλλά λέγεται πως o Αλέξανδρος Δουμάς καθόταν κάτω από την Αψίδα του Θριάμβου στο Παρίσι κάθε πρωί και έτρωγε ένα μήλο για έμπνευση.
Απλά πατήστε εδώ και δείτε τι
επανάσταση έχει φέρει
και στο χώρο του καφέ!
Όπως συμβαίνει σε τόσο κόσμο, ο καφές ήταν το ναρκωτικό του Μπαλζάκ. Δεν μιλάμε όμως για κάποιον περίεργο εσπρέσο. Έπινε τεράστιες ποσότητες μαύρου καφέ, ούτως ώστε να μπορέσει στα σίγουρα να αφιερωθεί στο γράψιμο όλη τη μέρα και τη νύχτα, φτάνοντας μέχρι και στο ρεκόρ των 48 συνεχόμενων ωρών ξύπνιος!
 
Μπορεί οι ρουτίνες τους να βασίζονταν στην προκατάληψη, τον ψυχαναγκασμό ή τα καπρίτσια, όμως είναι πολλοί μεγάλοι συγγραφείς που υιοθέτησαν παράξενες συνήθειες για να γράψουν. Ο Όργουελ κολυμπούσε, ο Χέμινγουεϊ έπινε και ο Κ.Σ.Λιούις προκαλούσε στον εαυτό του βαρεμάρα μέχρι τελικής πτώσεως. Παράξενοι ή όχι, δεν μπορούμε να διαφωνήσουμε με τα αποτελέσματα.
πηγή :aliceinbookworld.blogspot.gr

Ένας περίεργος αυτόματος πωλητής…


Στην πόλη  Vancouver, το  Vancouver Book και το  Magazine Fair Society επένδυσαν περισσότερα από $1000 για να μετατρέψουν ένα μηχάνημα αυτόματου πωλητή που πουλούσε καραμέλες σε αυτόματο πωλητή ποιημάτων! Τον Σεπτέμβριο 2013 δεκάδες αυτόματοι πωλητές εξαπλώθηκαν σε ολόκληρη την πόλη όπου με $2 μπορούσε ο καθένας να αγοράσει μια πλαστική κάψουλα η οποία περιείχε ένα ποίημα!

νοβελ

Λογοτεχνικός διαγωνισμός


1

«Η λογοτεχνική ιστοσελίδα «120 λέξεις» διοργανώνει λογοτεχνικό διαγωνισμό με θέμα το «Ταξιδεύοντας πάνω σε 120 λέξεις», οι νικητές του οποίου θα παρουσιαστούν στην εκδήλωση που θα γίνει στο Art CaféAbodé (Ερμού & Αγ. Ασωμάτων 3 στο Θησείο ) στις 26 Ιουνίου.

Για να λάβεις μέρος, γράψε μια ιστορία -120 λέξεων ακριβώς- , της οποίας το θέμα θα περιστρέφεται ελεύθερα γύρω από τα ταξίδια και τους προορισμούς και στείλε την μας ηλεκτρονικά στο 120lekseis@gmail.com ή μέσω της σχετικής φόρμας επικοινωνίας που μπορείς να βρεις στην ιστοσελίδα μας (120lekseis.com) έως την 1η Ιουνίου, με την ένδειξη “Διαγωνισμός”.

Οι 10 νικητήριες ιστορίες θα παρουσιαστούν εικαστικά, τυπωμένες σε φιλοτεχνημένες καρτέλες, οι οποίες και θα παραμείνουν αναρτημένες στον χώρο του καφέ και ανοιχτές για το κοινό και τους επισκέπτες του Café έως και τις 3 Ιουλίου. Σ’ αυτόν, οι νικητές, συμμετέχοντες και επισκέπτες της έκθεσης θα έχουν την ευκαιρία πέρα από το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα, να απολαύσουν τον καφέ ή το ποτό τους, καθώς και μικρές εκπλήξεις, ενώ στους νικητές ειδικότερα θα απονεμηθούν αναμνηστικοί έπαινοι με τις ιστορίες τους.»

Για περισσότερες πληροφορίες https://www.facebook.com/events/832704490143570/

Διαγωνισμός αστυνομικής ιστορίας


ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΤΩΝ ΠΙΟ ΔΙΑΣΗΜΩΝ ΝΤΕΤΕΚΤΙΒ

Λάβετε μέρος στον πρωτότυπο διαγωνισμό δημιουργικής γραφής με πρωταγωνιστή τον αγαπημένο σας ντετέκτιβ και δείτε δημοσιευμένη την ιστορία σας σε μια ειδική ψηφιακή έκδοση.
ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΤΩΝ ΠΙΟ ΔΙΑΣΗΜΩΝ ΝΤΕΤΕΚΤΙΒΟι εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ αγαπούν, υποστηρίζουν και εκδίδουν συστηματικά αστυνομική λογοτεχνία. Το πρώτο αστυνομικό μυθιστόρημα που κυκλοφόρησε από το ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ ήταν Οι θάλασσες του Νότου του Manuel Vazquez Montalban το 2001 και έκτοτε έχουν εκδοθεί περισσότεροι από 180 τίτλοι των σημαντικότερων ελλήνων και ξένων συγγραφέων.

Τιμώντας αυτή τη μακρά παράδοση, οι εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ ανακηρύσσουν το 2015 σε έτος Noir, το γιορτάζουν με πολλά νέα αστυνομικά βιβλία των σπουδαιότερων εκπροσώπων του είδους, αλλά και παλαιότερα που διέγραψαν μια πετυχημένη πορεία, αγαπήθηκαν από το αναγνωστικό κοινό και κυκλοφορούν και πάλι σε μορφή pocket, καθώς και με πολλές δράσεις, πρωτοβουλίες και μεγάλους διαγωνισμούς που θα προσελκύσουν τους φαν του αστυνομικού και όχι μόνο.

Με αφορμή το έτος Noir, οι εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ σας προσκαλούν να λάβετε μέρος σε έναν πρωτότυπο διαγωνισμό δημιουργικής γραφής με πρωταγωνιστή έναν από τους δώδεκα πιο αγαπητούς και δημοφιλείς ντετέκτιβ των βιβλίων μας. Διαλέξτε τον ήρωα που σας εμπνέει περισσότερο και δημιουργήστε τη δική σας σύντομη αστυνομική ιστορία έκτασης 1.500 λέξεων! Οι δώδεκα καλύτερες ιστορίες, μία με καθέναν από τους δώδεκα παρακάτω επιθεωρητές, θα συμπεριληφθούν σε μια ειδική ψηφιακή έκδοση που θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ στο τέλος του 2015, ενώ πολλές ακόμη απολαυστικές εκπλήξεις περιμένουν όλους τους συμμετέχοντες, οι λεπτομέρειες των οποίων θα ανακοινωθούν μετά τη λήξη του διαγωνισμού.

Οι ιστορίες θα πρέπει να αποσταλούν ηλεκτρονικά έως τις 31 Αυγούστου 2015 στην ηλεκτρονική διεύθυνσηdiagonismos.crime@metaixmio.gr. Στο θέμα του e-mail πρέπει να αναγράφεται: ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ. Στο σώμα του μηνύματος πρέπει να σημειώνονται τα προσωπικά σας στοιχεία (ονοματεπώνυμο και τηλέφωνο επικοινωνίας), το όνομα του επιθεωρητή που επιλέγετε για πρωταγωνιστή της ιστορίας σας, ενώ η ιστορία να είναι συνημμένη σε αρχείο .doc. Παρακάτω θα βρείτε χρήσιμες πληροφορίες για τους δώδεκα ντετέκτιβ / επιθεωρητές / ερευνητές / ομάδες εξιχνίασης εγκλημάτων, ώστε να επιλέξετε είτε απλά τον αγαπημένο σας είτε αυτόν που σας ταιριάζει περισσότερο για ήρωα και πρωταγωνιστή της δικής σας ιστορίας. Διαβάστε προσεκτικά τους όρους του διαγωνισμού που θα βρείτε παρακάτω και ξεκινήστε!

Μείνετε συντονισμένοι για την ημερομηνία ανακοίνωσης των αποτελεσμάτων και τις υπόλοιπες δράσεις που θα συνοδεύουν τον διαγωνισμό!

 

Για περισσότερες πληροφορίες :http://www.metaixmio.gr/news/54450-sto_mialo_ton_pio_diasimon_ntetektiv.aspx

Καλλιτεχνικό ημερολόγιο 2015


2

 

Αν θέλετε να δείτε, να τυπώσετε ή να κατεβάσετε το καλλιτεχνικό ημερολόγιο 2015 πατήστε εδώ καλλιτεχνικό ημερολόγιο 2015 και θα το δείτε σε μορφή pdf.

Άγνωστες πτυχές της παγκόσμιας λογοτεχνίας!


Μυστικά κρυμμένα πίσω από διάσημα βιβλία… ο άγνωστος κόσμος διάσημων συγγραφέων της παγκόσμιας λογοτεχνίας… αλήθεια, τι κρύβεται πίσω από διάσημα μυθιστορήματα;

1

  • Το 1910, η διάσημη αγγλίδα μυθιστοριογράφος Virginia Woolf, μεταμφιέστηκε μαζί με κάποιες φίλες της φορώντας αντρική ενδυμασία και ψεύτικα γένια με σκοπό να πείσουν το Βασιλικό Ναυτικό πως ήταν πρίγκιπες της Αβησσυνίας.
  • Καμία από τις τρεις πιο διάσημες ιστορίες του «Χίλιες και μία νύχτες» δεν προέρχεται πραγματικά από αυτό το βιβλίο! Και μιλάμε για την ιστορία του Αλαντίν, τον Αλί Μπαμπά και τους Σαράντα κλέφτες και την ιστορία με τον Σεβάχ τον Θαλασσινό.  Ήταν μεταγενέστερες προσθήκες στην αρχική αραβική συλλογή «1000 και μία νύχτες».
  • Ο Nathanael West έγραψε ένα μυθιστόρημα το 1939 με τίτλο The Day of the Locust όπου παρουσιάζει έναν χαρακτήρα με το όνομα Homer Simpson. Εντελώς συμπτωματικά έτσι ονομάστηκε αρκετά χρόνια μετά κι ένας χαρακτήρας στην αμερικάνικη τηλεοπτική σειρά The Simpsons.
  • Ο συγγραφέας του Fahrenheit 451, Ray Bradbury ήταν απόγονος μιας από τις μάγισσες του Σάλεμ.  Της Mary Perkins Bradbury η οποία καταδικάστηκε σε απαγχονισμό το 1692 αλλά κατάφερε να διαφύγει πριν από την εκτέλεσή της.
  • Ο  Ernest Hemingway είχε πάρει μια φορά την λεκάνη από το αγαπημένο του μπαρ γιατί πίστευε πως με τόσα λεφτά που είχε αφήσει σ’ εκείνο το μέρος στην ουσία του ανήκε.
  • Ο διάσημος τραγουδιστής Sting έγραψε το τραγούδι  ‘Every Breath You Take’ στο ίδιο γραφείο που είχε γράψει κι ο  Ian Fleming τα μυθιστορήματα με τον ήρωα James Bond.  Το γραφείο βρισκόταν στο εξοχικό του συγγραφέα στην Τζαμάικα.
  • Στην Ρωσία το 2009 απαγορεύτηκε η παιδική ταινία κινουμένων σχεδίων Winnie-the-Pooh επειδή ένας ανώτερος αξιωματούχος είχε στην κατοχή του μια φωτογραφία με το αρκουδάκι που φορούσε ρούχα με την σβάστικα.
  • Οι πρώτες γνωστές χρήσεις των λέξεων  ‘T-shirt’ και ‘daiquiri.’ έγιναν στο πρώτο μυθιστόρημα του συγγραφέα F. Scott Fitzgerald «This Side of Paradise».
  • Στον συγγραφέα  D. H. Lawrence άρεσε να σκαρφαλώνει γυμνός μουριές γιατί πίστευε έτσι πως τόνωνε την φαντασία του.
  • Ο Kurt Vonnegut προτού γίνει γνωστός με το μυθιστόρημά του Slaughterhouse-Five, είχε μια αντιπροσωπεία αυτοκινήτων Saab, η οποία έπεσε έξω μέσα σ’ ένα χρόνο.
  • Μια άλλη λιγότερο γνωστή πληροφορία για τον Kurt Vonnegut είναι πως έχει πολλά κοινά χαρακτηριστικά με έναν από τους πιο γνωστούς του λογοτεχνικούς ήρωες τον Mark Twain.  Ποια είναι αυτά; Ονόμασε τον πρωτότοκο γιο του  Twain, γεννήθηκαν τον Νοέμβριο κι ο συγγραφέας κι ο λογοτεχνικός του ήρωας όπως επίσης υπηρέτησαν κι οι δύο στον στρατό, εργάστηκαν κι οι δύο ως δημοσιογράφοι, ήταν μανιώδεις καπνιστές και τέλος είχαν γράψει κι οι δύο βιβλία τα οποία απαγορεύτηκαν.
  • Ο Roald Dahl όταν ήταν μαθητής ήταν δοκιμαστής στην σοκολάτα  Cadbury’s.  Κάτι που σίγουρα τον ενέπνευσε για να γράψει αργότερα το » Ο Τσάρλι και το Εργοστάσιο Σοκολάτας».

Εκδήλωση – Συνάντηση για την γραφή και δημιουργία αφήγησης 26/5/2015


bazaar

Στην Πάτρα στις 26/5/2015.

«εκδήλωση-συζήτηση:
«η γραφή στα χρόνια της κρίσης και η δημιουργία μιας συλλογικής αφήγησης»
ομιλητές:
Γ. Αντάμης: συγγραφέας
Δ. Γκιούλος: συγγραφέας

συζητάμε για την γραφή και την λογοτεχνία μέσα στην κρίση, με αυτούς που ζούν σε αυτή και γράφουν για αυτή, αλλά και την αναγκαιότητα στο σήμερα δημιουργίας μιας συλλογικής αφήγησης, καταγραφής και ερμηνείας πέρα και έξω από τα κυρίαρχα πλαίσια«

Για περισσότερες πληροφορίες https://www.facebook.com/events/1041977472519509/

Διαγωνισμός συγγραφής μίνι κειμένου


Διαγωνισμός συγγραφής μίνι κειμένου «On the Way to ΦantastiCon»

Φανταστικές ιστορίες, φανταστικές αφηγήσεις. Παραμύθια βγαλμένα από την παράδοση.
Αν διαθέτεις αυτό που είχαν οι παλιοί παραμυθάδες, έλα να μας το πεις στο «The Way to ΦantastiCon». Γράψε μια μίνι αφήγηση στο ύφος των παλιών λαϊκών παραμυθιών και με θέμα «Στο παλιό αλώνι», έως 500 λέξεις και στείλε την στο fantasticongr@gmail.com από τις 26 Μαρτίου έως τις 5 Απριλίου 2015.

bazaar
Οι πέντε καλύτερες διηγήσεις θα ανακοινωθούν στην εκδήλωση «The Way to ΦantastiCon» που θα γίνει το Σάββατο, 18 Απριλίου, στη Στέγη Προφορικότητας και Παράδοσης – Μυθολόγιο (Πλατεία Καρύτση 5). Οι νικητές θα κληθούν να διαβάσουν τα κείμενά τους στη σκηνή και θα κερδίσουν βιβλία ελληνικού φανταστικού, υπογεγραμμένα από τους συγγραφείς τους.

Όροι συμμετοχής:
1. Τα κείμενα πρέπει να είναι γραμμένα στα ελληνικά, να θυμίζουν λαϊκό παραμύθι και το θέμα τους να είναι «Στο παλιό αλώνι».

  1. Το μέγεθος των κειμένων πρέπει να είναι αυστηρά μικρότερο των 500 λέξεων.

  2. Τα κείμενα θα πρέπει να κατατεθούν σε ηλεκτρονική μορφή, σε αρχεία τύπου .doc, .docx, .rtf ή .pdf, με γραμματοσειρά Times New Roman, μεγέθους 12 στιγμών και με διάστιχο 1,5. Το αρχείο πρέπει να περιέχει μόνο τον τίτλο του κειμένου και το ίδιο το κείμενο και τίποτε άλλο.

  3. Η αποστολή των κειμένων θα γίνει ως επισυναπτόμενα σε ηλεκτρονικό μήνυμα, στην ηλεκτρονική διεύθυνση fantasticongr@gmail.com και από τις 00:01 της Πέμπτης, 26ης Μαρτίου έως τις 23:59 της Κυριακής, 5ης Απριλίου 2015. Κείμενα εκτός αυτού του χρονικού πλαισίου θα απορρίπτονται. Με την παραλαβή του κειμένου, θα αποστέλλεται μήνυμα επιβεβαίωσης παραλαβής.

  4. Στο σώμα του ηλεκτρονικού μηνύματος και μόνο σε αυτό πρέπει να αναφέρεται το πραγματικό όνομα και επώνυμο του συγγραφέα, καθώς και ένα τηλέφωνο επικοινωνίας.

  5. Τα κείμενα δεν πρέπει να έχουν υποβληθεί ή βραβευτεί σε άλλο λογοτεχνικό διαγωνισμό, να έχουν εκδοθεί ή δημοσιευθεί σε βιβλίο ή άλλο μέσο, έντυπο ή ηλεκτρονικό. Κάθε διαγωνιζόμενος συμμετέχει με ένα μόνο κείμενο.

  6. Από το διαγωνισμό αποκλείονται τα μέλη του Πολιτιστικού Συλλόγου Φίλων του Φανταστικού-ΦantastiCon.

Τα έργα που δεν θα τηρούν τους παραπάνω όρους δεν θα κριθούν.

Βράβευση:

  1. Τα πέντε καλύτερα κείμενα θα ανακοινωθούν στην εκδήλωση «On the Way to ΦantastiCon» της 18ης Απριλίου 2015, στη Στέγη Προφορικότητας και Παράδοσης – Μυθολόγιο (Πλατεία Καρύτση 5). Οι νικητές θα κληθούν να αναγνώσουν τα κείμενά τους στους παρευρισκόμενους.

  2. Κάθε ένας από τους πέντε πρώτους θα βραβευθεί με βιβλία Ελλήνων συγγραφέων του φανταστικού, υπογεγραμμένα από τους ίδιους τους συγγραφείς.

  3. Σε όλους τους διακριθέντες θα απονεμηθεί αναμνηστικό έντυπο συμμετοχής.

Κριτές

Η κριτική επιτροπή αποτελείται από τα κάτωθι 5 μέλη του Πολιτιστικού Συλλόγου Φίλων του Φανταστικού – ΦantastiCon, κατ’ αλφαβητική σειρά:

Μιχάλης Γεωργοστάθης, συγγραφέας
Ευθυμία Δεσποτάκη, συγγραφέας
Ελευθέριος Κεραμίδας, συγγραφέας
Κώστας Κώτσιας, εκδότης
Κωνσταντίνος Τσουρέκης, συγγραφέας

Πληροφορίες στο fantasticongr@gmail.com

Για περισσότερες πληροφορίες https://www.facebook.com/events/1391883694464423/

10 αινίγματα για την ζωή της Αγκάθα Κρίστι


«H βασίλισσα του εγκλήματος», η γυναίκα που άλλαξε το αστυνομικό μυθιστόρημα, η νοβελ. 1jpgδημοφιλέστερη συγγραφέας όλων των εποχών, «έφυγε» στις 12 Ιανουαρίου 1976, στα 85 της.

Πέθανε  ήσυχα, στο σπίτι της από φυσικά αίτια, αφού πρώτα είχε περάσει μια ζωή γράφοντας αμέτρητες ιστορίες, με μυστηριώδεις, ανεξιχνίαστους, βίαιους, εξωφρενικούς θανάτους.  Αλλά πάλι, κανείς ποτέ δεν είπε πως η Αγκάθα Κρίστι δεν είχε χιούμορ…

Δέκα (ακόμα) αινίγματα από τη ζωή της

– Ποιοι συγγραφείς την επηρέασαν;

Κυρίως, ο Έντγκαρ Άλαν Πόε, και – φυσικά – ο σερ Άρθουρ Κόναν Ντόιλ, που η ίδια θεωρούσε «πατέρα του αστυνομικού μυθιστορήματος» Θαύμαζε εξίσου τα δύο μεγάλα δημιουργήματά του, τον Σέρλοκ Χολμς και τον Γουότσον, τον οποίο θεωρούσε «τελειότερο δημιούργημα και από τους δύο» «Ο Χολμς στην τελική, διαθέτει όλα τα αναγκαία υλικά μέσα ενώ ο Γουότσον– έλεγε –  έχει μόνο την προσωπικότητά του : είναι ένας αξιαγάπητος, αφελής, πιστός, τρελάρας, που κάνει πάντοτε λανθασμένους χειρισμούς, διατηρώντας ένα αίσθημα θαυμασμού απέναντι σε όλα…»

– Τι σχέση είχε με τις μυστικές υπηρεσίες ;

Καμία γνωστή μέχρι σήμερα. Ωστόσο, στο μυθιστόρημά της «Ν or Μ ?» («Το κυνήγι των κατασκόπων») που κυκλοφόρησε κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ένας χαρακτήρας με το όνομα «Major Bletchley» ισχυρίζεται, πολύ πειστικά,  ότι γνωρίζει απόρρητα κυβερνητικά μυστικά.. Κατά διαβολική σύμπτωση, ένας πολύ καλός φίλος της Αγκάθα Κρίστι, ο Ντίλι Νοξ, εργαζόταν σε κυβερνητική υπηρεσία, κοντά στο Bletchley Park. Θορυβημένη, η βρετανική υπηρεσία πληροφοριών (MI5) ξεκίνησε έρευνα για να διαπιστώσει αν τα μυστικά που γνώριζε ο χαρακτήρας του βιβλίου ήταν πραγματικά στοιχεία που είχε «διαρρεύσει» ο Νοξ. Φυσικά, ο Νοξ τα αρνήθηκε όλα, όμως η ΜΙ5 δεν πείστηκε. Στο τέλος, προθυμοποιήθηκε να ρωτήσει την  Αγκάθα γιατί είχε διαλέξει αυτό το όνομα για τον χαρακτήρα της κι εκείνη απάντησε με τυπικό εγγλέζικο φλέγμα : «Bletchley; Αγαπητέ μου, είχε κολλήσει εκεί το τρένο μου από την Οξφόρδη στο Λονδίνο και πήρα την εκδίκησή μου δίνοντας αυτό το όνομα σε έναν από τους λιγότερο αγαπητούς μου χαρακτήρες». Περιέργως, η ΜΙ5 βρήκε την απάντηση ικανοποιητική…

– Τι κρύβει το μυστήριο των «11 χαμένων ημερών» από τη ζωή της ;

Κάποτε, η Αγκάθα Κρίστι είχε εξαφανιστεί για 11 συνεχόμενες μέρες – κι αυτό είναι το μοναδικό, μέχρι σήμερα άλυτο μυστήριο της ζωής της. Συνέβη το 1926. Λίγες μέρες μετά το θάνατο της αγαπημένης μητέρας της, η Αγκάθα ανακάλυψε ότι ο – πρώτος- συζυγός της, ο αξιωματικός της Αεροπορίας Άρτσιμπαλντ Κρίστι την απατούσε συστηματικά με τη γραμματέα του, μια ομορφούλα ονόματι Νάνσι Νιλ. Καυγάδισαν κι εκείνος της ζήτησε διαζύγιο. Στις 3 Δεκεμβρίου του 1926 η Αγκάθα φίλησε την κόρη της για καληνύχτα, μπήκε στο μικρό, διθέσιο αυτοκίνητό της και έφυγε. Το αυτοκίνητό της βρέθηκε άδειο, μερικά μίλια μακριά από το σπίτι της – στο πίσω κάθισμα, τα ρούχα της, ένα κουβάρι. Η Αγκάθα δεν ήταν πουθενά.

Επί 11 μέρες, οι εφημερίδες και το ραδιόφωνο βοούσαν.Επί 11 μέρες, 15.000 εθελοντές «χτένιζαν» την περιοχή, καθώς και το βυθό των κοντινών λιμνών. Μοιραία, οι υποψίες για το τι απέγινε η Αγκάθα, άρχισαν να βαραίνουν τον άντρα της. Όταν πια όλοι είχαν πιστέψει στην ενοχή του, εκείνη εντοπίστηκε τυχαία, σώα και αβλαβής, στο Old Swan Hotel, ένα ξενοδοχείο με σπα στο Harrogate. Η Αγκάθα Κρίστι ποτέ δεν αποκάλυψε το λόγο της εξαφάνισής της, πράγμα που έκανε τις φήμες να οργιάσουν. Είχε πάθει μερική αμνησία λόγω κάποιου ατυχήματος; Ήταν διαφήμιση για το επόμενό της βιβλίο; Προσπάθησε να εμπλέξει το σύζυγό της σε ανθρωποκτονία; Κανείς δε γνωρίζει. Πάντως ένα είναι σίγουρα : η Αγκάθα έκλεισε το δωμάτιο του ξενοδοχείου στο όνομα «Nιλ», το επίθετο της ερωμένης του συζύγου της, που αργότερα θα γινόταν και γυναίκα του. Σύντομα, όλη η Αγγλία θα μάθαινε για την απιστία του. Η «βασίλισσα του εγκλήματος» σίγουρα ήξερε να εκδικείται…

– Γιατί ξαναπαντρεύτηκε – και μάλιστα έναν αρχαιολόγο ;

Ίσως γιατί είχαν κοινά ενδιαφέροντα. Την άνοιξη του 1930, όταν ο Μαξ Μαλόουαν της ζήτησε να παντρευτούν, τη ρώτησε. «Σε πειράζει που το επάγγελμά μου είναι να βγάζω πεθαμένους από το χώμα;» Και εκείνη του απάντησε: «Καθόλου, αγάπη μου. Όπως ξέρεις, λατρεύω τα πτώματα».Πέρα απ’αυτό, ερωτεύτηκε με πάθος τον δεύτερο σύζυγο της,  έναν διακεκριμένο- και 13 χρόνια μικρότερό της-  Βρετανό αρχαιολόγο. Της άρεσε μάλιστα να τον συνοδεύει στις ανασκαφές του και να τον βοηθά, καθαρίζοντας τα αντικείμενα, να ταιριάζει τα θραύσματα με τα πήλινα αγγεία και να τα καταχωρεί σε καταλόγους. Τα πρωινά, έγραφε.

– Γιατί κανείς, ποτέ, δεν βρίσκει τον ένοχο στα βιβλία της ;

Διότι απλούστατα, ένα από τα αγαπημένα της κλισέ ήταν να «φορτώνει» το έγκλημα στο πρόσωπο που συγκέντρωνε τις λιγότερες υποψίες. Το 2007, ο Άγγλος sci-fi συγγραφέας Μπράιαν Άλντις, υποστήριξε σε μια συνέντευξη που έδωσε, ότι η Αγκάθα Κρίστι του είχε πει ότι έγραφε όλα τα βιβλία της ως το τελευταίο κεφάλαιο, τα διάβαζε, αποφάσιζε ποιος χαρακτήρας φάνταζε λιγότερο ύποπτος κι αμέσως μετά, επενέβαινε αναδρομικά στο κείμενο, κάνοντας τις απαραίτητες, ανεπαίσθητες μικροαλλαγές ώστε να μπορεί να «ενοχοποιήσει» αυτό τον χαρακτήρα, στο φινάλε. Αληθινά εγκληματικό…

– Ποια ήταν η γνώμη της για τον καλύτερο ήρωά της ;

Όπως συνέβη με τον Σερ Άρθουρ Κόναν Ντόιλ και τον Σέρλοκ Χολμς, και η Κρίστι σταδιακά, άρχισε να αισθάνεται αμήχανα με τον Ηρακλή Πουαρό, να τον βαριέται, να τον απεχθάνεται. Μέχρι το τέλος της δεκαετίας του ’30 θα σημείωνε στο ημερολόγιό της, πως έβρισκε «ανυπόφορο» τον ήρωα που η ίδια είχε δημιουργήσει και μέχρι το τέλος των ’60’s θα δήλωνε απερίφραστα πως ο Πουαρό ήταν ένα «εγωκεντρικό κάθαρμα». Παρ’όλα αυτά, σε αντίθεση με τον Ντόιλ, η ίδια έβλεπε τον εαυτό της λιγότερο σαν συγγραφέα και περισσότερο ως «ψυχαγωγική μηχανή», που σκοπό είχε να δίνει στο κοινό της ό,τι του άρεσε. Και το κοινό της λάτρευε τον Ηρακλή Πουαρό…

– Γιατί, ποτέ δεν «συναντήθηκαν» στα βιβλία της ο Ηρακλής Πουαρώ και η Μις Μαρπλ ;

Την απάντηση την έδωσε η ίδια σε μια παλιά συνέντευξη, που ηχογραφήθηκε και «ανακαλύφθηκε» εκ νέου το 2008. « Ο Ηρακλής Πουαρό, αυτός ο παλιο-εγωίσταρος, ασφαλώς δεν θα ήθελε κανέναν να μπλέκεται στα πόδια του, να προσπαθεί να του μάθει τη δουλειά του και να του κάνει υποδείξεις – πόσω μάλλον μια γριά γεροντοκόρη…»

– Βοήθησε ποτέ στη διαλεύκανση ενός πραγματικού εγκλήματος ;

Η ίδια όχι, τα έργα της όμως κατάφεραν να αποτρέψουν ένα. Το 1976, τη χρονιά που πέθανε η Αγκάθα, ένα κοριτσάκι 19 μηνών από το Κατάρ, μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο νοσοκομείο Χάμερσμιθ, στο Λονδίνο, σχεδόν μισοπεθαμένο, από μια μυστηριώδη,  άγνωστη αρρώστια.. Για καλή του τύχη, μια νοσοκόμα πρόσεξε πως τα συμπτώματα του παιδιού, ήταν ίδια με εκείνα που είχε το θύμα μιας δηλητηρίασης από θάλλιο στο μυθιστόρημα της Αγκάθα «Φόνοι υπό Εχεμύθεια»  (σ.σ. η συγγραφέας είχε δουλέψει ως εθελόντρια νοσοκόμα στη διάρκεια του Α’Παγκοσμίου πολέμου και γνώριζε πολλά για τα δηλητήρια). Όταν το ανέφερε, οι γιατροί εξέτασαν τα επίπεδα θαλλίου στον οργανισμό του παιδιού και βρήκαν πως ήταν 10 φορές πάνω από το φυσιολογικό. Του χορήγησαν την κατάλληλη θεραπεία και το κοριτσάκι σώθηκε. Αργότερα, οι έρευνες έδειξαν πως οι γονείς του, κατά λάθος, είχαν κάνει χρήση εντομοκτόνων που περιείχαν θάλλιο.

– Γιατί είναι η δημοφιλέστερη συγγραφέας διεθνώς ;

Παρότι αυτή η ερώτηση ακούγεται ολοένα και συχνότερα, η απάντηση –  όπως και στα μυστήρια της Κρίστι – είναι πως δεν υπάρχει κανένα πραγματικό μυστήριο σ’αυτό. Η «αλήθεια» (λένε καθηγητές, φιλόλογοι, βιβλιοκριτικοί κ.λπ) βρίσκεται μπροστά στα μάτια μας : ο μοναδικός «ένοχος» είναι η γραφή της Αγκάθα, το απλό, υπνωτιστικό, λογοτεχνικό της ύφος – τόσο άμεσο, αλλά και τόσο σαγηνευτικό που δεν επιτρέπει στους αναγνώστες της να παρατήσουν στη μέση οποιοδήποτε βιβλίο της. Η απόδειξη, βρίσκεται στα νούμερα : 66 αστυνομικά μυθιστορήματα, (και άλλες 14 νουβέλες, ρομάντζα, συλλογές, διηγημάτων κ.λπ) και 19 θεατρικά έργα που έχουν μεταφραστεί σε 103 γλώσσες και έχουν πουλήσει 4 δισεκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως ! Όπως συνηθίζουν να λένε οι Άγγλοι «μόνο η Βίβλος και ο Ουίλιαμ Σέξπιρ έχουν πουλήσει περισσότερα βιβλία από την Αγκάθα Κρίστι…»

– Ποιες κατηγορίες ανθρώπων διαβάζουν αστυνομικά μυθιστορήματα ; (Τι πίστευε η ίδια)

Η απάντηση βρίσκεται σε ένα δοκίμιο της δεκαετίας του 30 – χαμένο για πολλά χρόνια – όπου η Κρίστι εκθέτει τις σκέψεις της σχετικά με την τέχνη του αστυνομικού μυθιστορήματος.

«Ποιοί διαβάζουν αστυνομικά και γιατί; Κατά κανόνα, οι πολυάσχολοι. Οι εργαζόμενοι ανά την υφήλιο. Όσοι κατέχουν υψηλές θέσεις στον επιστημονικό κόσμο, ακόμα και αν δε διαβάζουν τίποτε άλλο, φαίνεται ότι βρίσκουν χρόνο για ένα αστυνομικό ∙ ίσως γιατί το αστυνομικό συνεπάγεται την απόλυτη χαλάρωση και σε παρασέρνει σε μία απόδραση από τη ρουτίνα της καθημερινότητας. Επίσης, είναι τονωτικό, όπως το παζλ, και αποτελεί μία πρόκληση για το μυαλό. Οξύνει τον νου και σε θέτει σε πνευματική εγρήγορση, γιατί για να παρακολουθήσεις από κοντά την πλοκή του, απαιτείται αυτοσυγκέντρωση. Για να ανακαλύψεις τον δολοφόνο, χρειάζεται οξυδέρκεια και ορθολογική σκέψη. Έχει ωστόσο και αθλητικό ενδιαφέρον, και μάλιστα είναι πολύ λιγότερο δαπανηρό σε σχέση με τα στοιχήματα στον ιππόδρομο ή τον τζόγο στα χαρτιά. Οι ηθικές αξίες που προβάλλει, είναι συνήθως θεμιτές και εξαιρετικά σπάνια ο κεντρικός ήρωας του βιβλίου είναι ο εγκληματίας. Το κοινωνικό σύνολο συστρατεύεται για να τον κυνηγήσει και ο αναγνώστης μπορεί να απολαύσει την καταδίωξη σε όλο της το μεγαλείο, χωρίς να μετακινηθεί από την αναπαυτική πολυθρόνα του….»

πηγή : ladylike.gr

Αρέσει σε %d bloggers: